Հայ թուրքագետ Վարուժան Գեղամյանը իր Facebook-ի էջում նշել է, որ Թուրքիան սահմանների բացման հեռանկարն օգտագործում է որպես խայծ՝ Հայաստանի կողմից հերթական զիջումները կորզելու համար։
Փորձագետի կարծիքով, թեև պաշտոնական Անկարան մինչ օրս Հայաստանի հետ ոչ մի երկաթուղի չի բացել, էլ չնախագծած սահմանի մասին, սակայն այս թեմայի շուրջ իրականացվող քարոզչական քաղաքականությունը շատ ավելի արդյունավետ գործիք է, քան սահմանի բացումը։
Գեղամյանը նշում է, որ 1991 թվականից ի վեր հայ ժողովրդին անդադար համոզում են, թե Թուրքիայի հետ սահմանների բացումը տնտեսական բարօրություն կբերել։ Այս թեզը, նրա խոսքով, ամուր է արմատավորվել հայ հասարակության և նույնիսկ ազգային էլիտայի պատկերացումներում, որոնք սահմանների բացումը դիտարկում են որպես բացարձակ բարիք՝ առանց դրա վերաբերյալ որևէ իրական, գիտական ապացույցի։
«Այս հարցում ամեն ինչ կառուցված է կենցաղային տրամաբանության վրա։ Այդ տրամաբանությունը սնվում է «բաց սահմանը լավ է փակից», «XXI դարում փակ սահմաններ չեն լինում» և այլ անհիմն պնդումներով։ Մինչդեռ, այս քարոզչության և այդ թեզի լայն տարածման գլխավոր շահառուն Թուրքիան է։ Այդ քարոզչության տրամաբանության համաձայն՝ Թուրքիայի ձեռնարկած ռազմական քայլը դիտարկվում է որպես զուտ տնտեսական և այնպիսի քայլ, որը «մեզ իրականում անհրաժեշտ է»։ Ուստի պաշտոնական Անկարան սահմանների բացման հեռանկարն օգտագործում է որպես խայծ՝ Հայաստանի կողմից հերթական զիջումները կորզելու համար»,- պարզաբանել է փորձագետը։
Նրա խոսքով, այս քարոզչության նպատակն է հայ հասարակության մեջ պատրանք ստեղծել, թե «սահմանը շուտով կբացվի» և «մենք լավ կապրենք»։ Իրականում, սակայն, Հայաստանը շարունակում է գնալ նոր զիջումների։
Գեղամյանը նաև նշել է, որ 2020 թվականի 44-օրյա պատերազմից հետո Հայաստանի դե ֆակտո իշխանությունները ամեն օր նոր զիջումների են գնում Թուրքիային և Ադրբեջանին, սակայն սահմանների բացման ու ճանապարհների ապաշրջափակման հարցը մնում է չլուծված։
Փորձագետը կոչ է արել չտրվել թուրքական քարոզչությանը՝ նշելով, որ այն վնասակար է ոչ միայն առողջության, այլև անվտանգության համար։ Նա իր խոսքերը հաստատել է Սիրիայի ճակատագրով՝ նշելով, որ 2009 թվականին Սիրիայի ժողովուրդը ուրախացել էր Թուրքիայի հետ սահմանների բացմանը, որից մեկուկես տարի անց ահաբեկիչները թուրքական տարածքով և Թուրքիայի համակարգմամբ ներխուժեցին Սիրիա՝ հսկայական արաբական պետությունը ընկղմելով պատերազմի մեջ։
